Cinnet mi, deccal mi?

Bugün Bakırköy’den dönerken metrobüste çok üzücü bir şey yaşadım.

Otobüse biner binmez genç bir kadın bana yer verdi kendisine teşekkür ettim.

Ayakta duran elinde, sırtında hayli yükü olan başka bir bayana yanımdaki boşalan yere oturmasını istediğim için o koltuğa ite kalka çöken orta yaşlardaki bir erkek ile iki kadın benimle tartışmaya başladılar. Yanıma zorla oturan adam ben yaşlıyım o genç ayakta dursun derken tam aksine bir hanımın genç yada yaşlı farketmeksizin oturması gerektiğini söyleyince kıyamet koparan iki dengesiz kadın olay yarattı.


Otobustekiler öylece izliyordu olup biteni. Durum tatsızlaşmasın diye sustum.

Benim Babam kanser tedavisi görüyorken yer verirdi. Tabii ki herkes bu gölgeye sahip olamıyor.

Bu olay gösteriyor ki toplumsal olarak büyük bir ahlaki çöküş içerisindeyiz ve yazık ki bu tabloyu hazırlayanlar toplumu bu hale getirenler ülkeyi yönetenlerin eseridir.

Çünkü ülkeyi yöneten kişinin sorumluluğu insan ve hayvanların can ve mal varlıklarını güvence altına almakla yükümlüdür.

Ama bizlere ne yedirip içirdiler ise şiddetin boyutu inanılmaz bir şekilde değişmiş, akıl almaz vicdanlara sığmayan bir boyuta ulaşmıştır.

Aramızda iblislerin, deccallerin cirit attığı bir döneme girdik.

Tabii pek çok kişi kovid19 aşılarını  suçluyor DNA’sı örtüşen aşı olmuş kişiler mi acaba o şiddeti, cinneti gerçekleştiren?

Kobay ve denek olarak kullanılan insanların ÇILDIRDIĞINI ve katliamlar yaptığını üzülerek görmekteyim. 

Hergün ayrı bir vahsetler serisine eklenen caniler sürüsünden bir örnek daha dikkatinize sunuyorum. Dün Ankara’da gerçekleşen bu vahşet kan dondurdu. Gözü dönmüş İblis yavru köpeği tirpanla defalarca katlediyor.

Hangi vicdan bunu kabul edebilir. Yorumu size bırakıyorum.

Türkiye’ye huzurun ve refahın gelmesi için, hukuk sistemi mutlak bir şekilde Adil olarak ivedi işlevini yerine getirmelidir.

Ötenazi ve Palyatif Bakım!

Bugün Krt tv gece haberlerinde izlediğim bir haber beni hayretlere düşürdü. 

Palyatif bakım, hastanın acı çekmesinin giderilmesi ve yaşam kalitesinin artırılmasına odaklı bir bakım şeklidir. Bu bakım kanser hastalığının ve tedavisinin ortaya çıkardığı semptomları azaltmak ve ortadan kaldırmak için sunulan bir hizmettir.

Sağlık bakanlığı resmi web sitesi 10.1.2020’de yayınlanan haberde;

Sağlık Bakan Yardımcısı Prof. Dr. Emine Alp Meşe, Trabzon’da düzenlenen Uluslararası 5. Yoğun Bakım Enfeksiyonları Sempozyumu’na katıldı.

Sempozyumda konuşan Bakan Yardımcısı Meşe, yoğun bakım enfeksiyonlarının önlenmesinde yoğun bakımların akılcı kullanımının önem arz ettiğini vurguladı. Meşe, Türkiye’nin Avrupa’da kişi başına en çok yoğun bakım yatağı düşen ülke olmasına rağmen hala zaman zaman hastaların yoğun bakım yatağı bulmakta zorlandığını belirterek “Bunun en önemli sebeplerinden birisi maalesef yoğun bakımların akılcı kullanılmaması, hastaların çok uzun süre, hatta bazen hayat beklentisi olmayan hastaların dahi destekle çok uzun süre yaşaması. Bu hastalar olduğu, hastaların hastanede kalış süreleri uzadığı sürece maalesef yoğun bakım enfeksiyonlarını kontrol etmek mümkün olmuyor. Bunun çok fazla boyutu var. Hukuksal boyutu var, etik boyutları var, bizim inancımız, kültürümüz bunların pek çoğu etkiliyor” ifadelerini kullandı.  

“Enfeksiyon arttıkça hastaların yatış süreleri uzuyor”

Hastaların yoğun bakımda yatış süresi uzadıkça enfeksiyon riskinin arttığını vurgulayan Meşe, şunları kaydetti:

“Biz bazı hastalarda bazı Kuzey Avrupa ülkeleri gibi davranamıyoruz. Bunların hepsi bir kısır döngüye giriyor. Hastaların yatış süreleri uzadıkça enfeksiyonlar artıyor. Enfeksiyon arttıkça hastaların yatış süreleri uzuyor. Böyle bir kısır döngüde bir süre sonra bu kadar çok yoğun bakım yatağına sahip bir ülke olarak yoğun bakım yatağı da bulmakta zaman zaman zorlanıyoruz” diye konuştu.

 Kendini ‘her ne olursa olsun canlı hayatını kurtarmaya’ adamış ve bu yönde ‘Tıp’ yemini etmiş bir hekimin, öleceğini bilse bile yaşatmak için gerekli müdahaleden vazgeçebilir mi? Bence bu adil değil. Bizlerin yaşam ve ölüm hakkı yalnızca YARADAN’a aittir.

Yaşamla ince çizgi arasında.

‘AYŞE’ BEBEK.

47511158_10157255402059113_7246610225019486208_n

Annemiz Selva ile AYŞE bebeğimizin yatağını düzenlerken ablası Fatma’yla açılış yaptık. 🙂

Bebeğimizin ailesinden bahsetmek istiyorum biraz. Yaklaşık 5 yıldır tanıyorum Muhammedi. O küresel kapitalist sistemin yarattığı kana susamış canavarların elinden kurtulmak pahasına, zaten zor bela geçindikleri yurtlarını terketmeğe zorlanan Suriyeli ailelerden yalnızca biri. Bebeğimizin amcası Muhammed kağıt toplayarak ailesine bakıyor. Yaşı ise 16. Akranları okulda eğitim görürken, o bazen geceleri bile çalışıyor güçsüz bedeniyle.

Mahallemden Ayşe ablaa diye bağırarak geçerken kağıt arabasıyla, pencereden tiksintiyle ve ön yargılı bakışların çoğu hırsız bunların diyen komşuların , şimdilerde ise bu düşüncelerinden utanan hatta yardım bile eden iyi (?) Insancıklarım oldu.

Benim yarım Arapça’yla onun az Türkçesi derken yanlış anlaşılan o ki kızımız henüz dünyaya 5 gün sonra teşrif edecekmiş.

Bebeğimize öyle güzel hediyeler geldi ki onları istiflerken hayli duygulu ve heyecanlandım.

Her zaman olduğu gibi beni şaşırtmayan gizli meleklerime sonsuz teşekkürlerimi sunarım. Bu iyilik zincirine katılmak isteyen öyle gönlü güzellikler çıktı ki, bunu tarif edemem. Allah’;a, bana bunu vesile kıldığı için şükrediyorum.

Ne mutlu şu misafir olduğumuz dünyada, ardında naçizane iyilikler bırakana, dua ettirene. Katkıda bulunanlardan Allah razı olsun dostlarım.

Günlerdir heyecanla buluşmayı beklediğim gün gelmişti. Beni yalnız bırakmayan güzel arkadaşım Sulbiye ile birlikte adrese gittik. Ve aileyle tanıştık. Öncelikle size, benim açımdan çok anlamlı ve kıymetli güzel bir haberim var. Aile doğacak bebeklerine benim adımı yani ‘AYŞE’ ismini vereceklermiş. Öyle şaşırdım ve duygulandım ki tarif edemem. İçimde coşku davulları çalıyordu sanki.

Bebeğimizin 18 yaşındaki güzel annesi Selva ile 21 yaşındaki babası Mahmut’un yüzlerindeki mutluluğu size tarif edemem. Ne onlar bizi nede biz onları tam olarak anladık. Çünkü Arapçayı unutmuşum ve de çalıştığı için aramızda olmayan Türkçesi diğerlerine nazaran daha iyi olan Muhammed’te yoktu  ama idare ettik.

Annemizin karnı o kadar küçüktü ki 5 gün değil 5 ay sonra doğacak gibiydi. Selva’nin 1.5 yaşında Fatma isminde birde kızı var. Fatma’yı kucağıma aldığımda bildik zamane çocuklarından farklılığı, hiç kıpırdamadan usulca oturması ve bizi meraklı gözlerle takip etmesiydi. O kadar tatlıydı ki ifade edemem.

Öncelikle sevgili Yeşim’in verdiği ve çokta gerekli gördüğüm bebeğin portatif karyolasını zorda olsa kurduk ve yatak ve nevresim takımını yerleştirdik. İlk olarak ta Fatma’yı karyolaya oturttuk.

Apartmanın en üst katında oturan ailemize ulaşana kadar, alt katında oturan kucağında yeni doğmuş bebesiyle ve sayamadığım çocuklarıyla bir anne çıktı karşımıza. Arapça bize ifade etmeye çalışıyordu derdini. Ve anladığımız kadarıyla da onun da yeni doğmuş bebeğin için beşiğe ihtiyaç vardı.

Götürdüğümüz giyecekler yeni doğan bir bebeğin ihtiyacını ziyadesiyle karşılayacaktır. Yalnız ben durumu daha net görmek için evlerini müsaade alarak dolaştım. İlk tespitim buz gibi ayaklarımı donduran zemin oldu. Salonda içinde yakacağı bitmiş sobanın dışındaki odaları soğuktan jet gibi dolaşıverdim.

İlk tespitlerim arasında ise her türlü gıdaya ihtiyaç var olduğu idi.

‘Ayşe’ bebeğin serüveni henüz başlıyor. Ve umuyor ve istiyorum ki, savaşın estirdiği fırtınadan kaçıp, yokluğa sürüklenen acımasız bu dünyaya, güçlü, cesur ve mutlu gözlerle açmasıdır. Ben onun için çok umutluyum ve esrarengiz bir bebek olacağını hissediyorum.

İyilik devam ediyor.. Aynı binada yaşayan muhtaç durumda hangi ırktan olduğu mühim olmayan dünyadan bihaber çocuklarımız yaşamaktadır. Onlara uzanacak samimi bir el olmak istiyor iseniz bana yazınız.

Ve sözlerime bir müddet ara vermek üzere, bu iyilik zincire katılan güzelliklere en kalbi duygularımla teşekkürler ediyorum. RABBİM sizlerden razı olsun inşallah.

47579506_10157255403684113_544224810838786048_o.jpg

Suriyeli ailelerle birlikte bu güzel anı objektifledik.

Biricik aşkım oğlum BOBY’m ELVEDA :(

BOBY’m. O bir köpek olamayacak kadar akıllı ve hassastı, ayrıca boylu poslu yakışıklıydı da. Sahile çıktık mı bütün gözler onu üzerine yöneliyordu.  Bazı insanlarda olmayan özelliklere sahipti. Hatta mahallemde onun için bana aşık olduğunu bile söyleyenler  oldu. Evet bende ona aşıktım. Biz gözlerimizle bakışarak konuşur ve anlaşırdık. Gittiğim her yere benimle beraber gelir ve beklerdi. Onu ekmek için arabaya binmek zorunda kalırdık.boby

2010 yılında vahşi ruhlu hayvan bile olamayacak vasıfta, ruhsuz bir cellatın kullandığı arabanın altında kalmasıyla Boby’nin yaşam geri sayımı başlamış oldu. YÜCE ALLAH onu bana bağışlamıştı. Böylesi büyük bir kazadan ciddi bir hasar almadan kurtulduğuna sevinmiştik. Ama aradan geçen zaman zarfında bunun böyle olmadığını üzülerek anladık. Yaşlı olduğu ileri sürülerek tedavisini üstlenmekten kaçınan veterinerlerin hiç bir şey yapmamış olmaması elimi kolumu bağlıyor , çaresizliğimle debeleniyordum.

Kendimce belirli zaman aralıklarıyla ona tedavi uyguluyor -vitamin, ağrı kesici, demir ilacı vs..- veriyordum.

Boby’m anlatmaya kelimeler yetmez. Onunla pek çok anımız olmuştur.

Şehir içinde bile gezmeye günübirlik gider dönerdik onu ihmal etmemek için. Çok bunalmıştık annemle memleketimize biraz nefes almaya gitmeye karar verdik. Boby ve Zeytinime en az benim kadar iyi bakacağını bildiğim komşuma emanet ettim. Sevgili Fadik ve ailesi her gün taze yemek ve suyunu vermekle kalmamış, Boby’im yesin diye başında beklemiş. Onlara her gün dualar ve teşekkürler ediyoruz.

Boncuğumu da barınağa geçici bir süreliğine emanet ettim. Eksik olmasın çok kıymetli arkadaşım Ramazan Baloğlu onu sık sık ziyarete gidip kontrol ediyor.

Sizin anlayacağınız her ne kadar kafa dinlemeye diye gittiğiniz yere içindekilerle birlikte gidince mekan değişse de bir işe yaramıyor.

Her yıl biraz dinlenmeye diye geldiğimiz Zonguldak’ta canlarımdan birini yitiriyorum. Geçen sene annesi Arab’ı kaybetmiştim.  Bu sene de dönüşümde  Boby’nin sırtındaki tümörü lokal anesteziyle alabileceğini söyleyen bir veterinerle anlaşmıştım. Ameliyat sonrası nekahat dönemi uzun olacağını düşündüğümden bu operasyonu seyahatim sonrasına ertelemiştim. 1016173_10151734280944113_848284745_n

Onu bırakırken durumu gayet stabil ve hareketliydi. Her gün karnını doyurar  Fadik’in bana verdiği rapora göre de durumu ölecek kadar kötü değildi. Her ne olduysa ve yaptılarsa bu yavruma da kıydılar sonunda…

Kurban Bayramını birinci gününde aldığımız kötü haberle yıkıldık. Onunla vedalaşmamıştım bile. Şimdi çektiğim resimleriyle avunmaktayım.

Hassas dost ve yakınlarımın yanımda olmaları ve beni uzaktan ve yakından tesselli etmeleri bir nebze olsun içimdeki sızıyı gidermese de azaltmakta..

Yokluğumda seni benden aldılar. Gözyaşlarımı içime akıtmaktayım oğlum. Evime dönmek bile içimden gelmiyor artık. Döndüğümde seni görememeni acısı ve hasretin şimdiden yüreğimi yakmakta bitanem. Sana mezar bile yapamadım.

Biricik dostum, yol arkadaşım, korumam, herşeyim Boby’m seni çok özleyeceğiz. Senin yokluğunu her zaman hissedeceğiz biliyorum ama buna katlanmaya çalışacağız. Artık beni kim takip edecek, kimden saklanarak kaçmaya çalışacağım…:(((

Arkamda bıraktığım canlarıma özenli bir şekilde bakan komşum Fadik ve arkadaşım Ramazan Baloğlu’na sonsuz şükranlarımı sunuyorum.

YARADILANI SEVİYORUM, YARADAN’DAN ÖTÜRÜ.

bobymbobyy

MAVİŞ GÖZLÜ KIZIM ÇILGIN’IMA VEDA..

Yanda görmüş olduğunuz onun ölmeden önceki son haliydi. Maviş gözlü kızım dün akşam elim bir şekilde aramızdan ayrıldı. 😦festival 032

Uzun zamandır şehit haberlerinden gülmeyen yüzümü daha da aşağı düşüren acıydı bu.

Sene 2003; Onu ilk tanıdığımda verdiğim isim “Benekli”ydi. Beyaz ve kızıl tüylerinden sebep koymuştum bu adı ona ama ilk sahibinin seçtiği adıyla seslendim sonrasında.

Nice güzel anılarımız ve yaşanmışlıklarımız oldu Çılgın’ımızla. Anam ve ben sokak hayvanlarına ‘köpeklere, kedilere vs.’ bir fiil bakmaya başladığımız günden bu yana çok belirgin yaşadığımız ana hadise insanların dünyanın yalnız kendileri için yaratılmış ‘bencil’ olduklarıydı.festival 034

Bu sebeple hayatımızda hiç alışkın olmadığımız nahoş hadiselere gebe kaldık.  Yaşadığımız kötü hadiseler bu satırlara sığmaz.

8.8.2014  Cumartesi günü yüzündeki kum kenesi için barınağın veterinerini çağırdım. Annemle alışverişe giderken gayet sağlıklı olan ‘Çılgın’ımızı dönüşümüzde kanlar içinde yerde baygın buldum. Gözleri yalnızca ışığı seçebildiği için yine araba çarptığını sandım. Sanki içi paramparça olmuş dışarı kusmuştu.

Derhal ona bakan veterinerleri çağırdım. Kene ilacı sürebilmek için anestezi yaptıklarını, bu sebepten kan kusmuş olamayacağını söylediler. Çılgın’a müdahale etmesi için bir şeyler yapmasını söyledim. Şaşkın ve kızgındım. Ona kanama durdurucu iki iğne yaptı ve gittiler.

Bu satırları yazarken zihnim donup kalıyor. Tarifsiz keder içindeyim. Düşüncelerimi aktarmak için ağlama moduna girmemeye çalışıyorum. Kafamda pek çok soru işareti var. Basit bir kene olayı yüzünden hayat dolu kızımızı kaybetmiştim.

Hadisenin yaşandığı günden bu yana onu kontrol edip süt içirmeye çalışıyordum. Her zaman seslenişime yanıma koşan bu dünya güzeli dün sabah her zamanki yerinde kıpırdamadan yatıyordu. Ona elimle son sütünü içirmişim meğer.

Akşamüzeri kontrole gitmek üzereyken onu gözetleyen spor salonu sahibi Erhan beni arayarak Çılgını kaybettiğimizi üzülerek söyledi. Derhal onu görmeye gittik. Yerde öyle cansız bedeni, görmeyen açık kalmış gözleri ve kan kusmuş ağzı…

Kelimelerin boğazıma düğümlendiği yerdeyim…

Ne yıllardır üyesi olduğum B.çekmece Sokak Hayvanlarını Koruma Derneğinin, ne defalarca faceten yaptığım duyuruların, ne de seni yalnızca kalabalık veya gösteriş olsun diye mutlu ve acı günlerinde yanlarında görmek isteyenlerin ‘çağrılarımı’ görmezden gelmeleri..Yalnızca gözlerinin birini açtırabilmekti derdim. 

Her zaman bu tür insancıklar yüzünden annemi karşıma alışım, meğer ne çok haklıymıçılgın (3)ş..

Uzun zamandır yazmayı düşündüğüm bir blog vardı. Başlığı ise “Batılı aklını, Türkler egosunu kullanır” diye.

Ne acıki müşkülpesentliğimizle meşhuruz.

Son zamanlarda her fırsatta tekrarladığım bir sözümle noklayacağım. Doğanın bir konunu vardır. Bir canlı kendi yaşamını sürdürebilmek için diğer canlıyı öldürmek zorundadır. Bu yalnızca ‘hayvanlar alemi’ için geçerlidir.

Oysa bunu biz insanoğlu üzerinde başarıyla tatbik etmekteyiz.

Haziran seçimlerinden sonra mola verdikleri terörü daha şiddetli ve çok yönlü başlatan gözü dönmçılgın (5)üş kana susayan iç ve dış mahlukatların ebediyen yok olmalarını diliyorum. Halkımızın bu hainlerin senaryolarına inanmamalarını, aklı selim hareket etmelerini tüm kalbimle temenni ediyorum.

çılgın (4)

Kederli günlerimin adı: TONY

078

Çocukluğum hayvanat bahçelerini gezmekle geçerdi. Anlayacağınız ailecek doğa ve hayvanların hayranıyız. Onları insanlardan ayıran özellik düşünme muhakemesi olmamalarıymış. Biz insanlar nede düşünceli yaratıklarmışısız oysa. (!)

2003 yılından bu yana bir fiil sokak köpeklerine bakmaktayız. Öncesinde de kardeşimin bir terieri vardı. Adı Çapkın. Yurt dışından geldikçe bizde kalırdı. O yalnızca evimizin değil tüm komşularımızın yakışıklısıydı, sevmeyenlerin bile..

2003’ten bu yana dilsiz canlarla insanları ister istemez kıyaslamaya başlıyorsunuz. Neden mi? İnsanların gerçek kişilik ve ziyniyetlerini öğrenmek istiyorsanız onlara sokak köpekleri yada herhangi bir hayvan hakkında soru sormanız yada onlara karşı hareketlerini gözlemlemeniz kafidir. Bu yazının devamını oku

SOSYAL DEVLET KAVRAMI VE BİREYSEL GÖREVLER

Latince de „socius“ olarak geçen kelime, Türkçe’mize „Sosyal“ olarak yerleşmiştir.

Türkçe’mizde yeni olmayan; ancak son zamanlarda sürekli gündemde olan bu kelimenin özüne baktığımızda şu terimlerle bağdaştıklarını görürüz. Toplumda birlik, beraberlik, karşılıklı yardımlaşma, dayanışma, kimseyi yolda bırakmama. Bireylerin toplumdan beklediğini, yine şartları doğrultusunda topluma verebilmek çabasıdır.

Sosyal devlet kavramı ise; bu kavramların birleşiminin başında gelen ve kanunlarca düzenlenmiş olan bir yönetim sistemidir.

Anayasal haklarla belirlenmiş olan hakların başında gelen ilk unsurlar ise, toplumdaki eşitliğin, her alanda yaygın olarak bireylere insan onuruna yakışan bir şekilde yansımasıdır. Bu yazının devamını oku

İçimizden sevmeyelim..

Bir insanın bu dünyada sahip olabileceği en değerli varlığı çocuğudur. Günümüzde çocuğumuza yapabileceğimiz en değerli yatırım, onlara iyi bir eğitim olanağı sağlamaktır. Geçmişte ebeveynler, çocuklarını çok sevdikleri için ileride sıkıntıya düştüklerinde işlerine yarasın diye evler, arsalar vs gayrimenkuller miras bırakıyorlardı.

Bu mirası korumak ve çoğaltmak çoğu için ne yazık ki mümkün olmayabiliyordu. Zira çocuklarımıza sağlayabileceğimiz en önemli miras ‘eğitim’ olmalıdır. İyi bir eğitim almış ve kendine güvenen çocukların, istediğini elde edebileceğine inanıyorum.

Yetişkin bireyler her zaman her koşulda çocuklara sevgi ve hoşgörüyle yaklaşmalıdır. Çocuklarımızdan beklenen; kendi kendine yeten, girişken, sorumluluk alan, soru soran ve araştıran, hakkını arayan, liderlik vasıflarına sahip, kendisi ve çevresi ile barışık bir birey  ve de yetebiliyorsa yardımda bulunabilecek olmasıdır.

Sevgimizi içimizde saklamayalım. Bazı anne ve babalar çocuklarına otoriteleri bozulacak endişesiyle sevgilerini göstermekten çekinirler. Oysa bir insanın her bakımdan zeki ve sağlıklı yetişmesinin en büyük rolü ve önemi ‘sevgi’dir.

İçimizden sevmek ya da şartlı sevmek diye bir tasarım yoktur. Sevgi karşılıksız verilmelidir. Yalnız, sevmek ve hoşgörülü olmak onların her yaptığını mazur görmemizi gerektirmez. Zira bu pek doğru bir davranış olmayacağı gibi olumsuz sonuçlarda ortaya çıkarabilmektedir.

Çocuklar, anne ve babalarını model alır, söylediklerinden çok yaptıklarıyla ilgilenirler. Kendi yapmadığımız davranışları onlara dayatmamız onlarda hırçınlık yaratacaktır.

Sevgisiz büyüyen çocuklarda her zaman güven eksikliği yaşanır. Eğer ki anne babalarınızdan bunu görmemiş iseniz, siz içinizdeki sevgiyi açığa çıkararak bunu büyütebilir ve mutlu olabilirsiniz.

Sağlıklı bireylerin yetişmesi için önce kendimizi eğitelim sonra çocuklarımızı..

“Fırsatları yakalamanın anahtarı, her güne bir fırsat olarak bakmak ve onu arayıp bulmaktır.”

Geçenlerde okuduğum ünlü İskoç yazar Thomas Carlyle’nin yaşamla ilgili bir tespitini sizlerle paylaşmak istiyorum.

Değişik açılardan bakabilirsek, neredeyse hayatımızdaki her hadise bir fırsattır. Yıllar önce, bir ayakkabı şirketinin sahibi, pazar araştırması yapmaları için Afrika’ya pazarlamacılar gönderdi.

Birinci pazarlamacı, pazar araştırması yaptıktan sonra patronunu aradığında şöyle dedi: “Burada bizim için hiçbir fırsat yok. Çünkü hiç kimse ayakkabı giymiyor.”

Birkaç ay sonra giden ikinci pazarlamacı patronunu arayıp heyecanla şöyle dedi: “Afrika’da inanılmaz fırsatlar var. Burada hiç kimsenin ayakkabısı yok.”

Fırsatları yakalamanın anahtarı, her güne bir fırsat olarak bakmak ve fırsatları arayıp bulmaktır. Bu, birlikte olduğumuz insanlardan, okuduklarımızdan ya da gelişen herhangi bir hadiseden de doğabilir.

Tarih boyunca gayret sarf etmeksizin yaşayanlar arasında isim bırakmış bir tek insan yoktur.

Yine Carlyle’nin çok beğendiğim birkaç sözünü paylaşmak isterim.

• Eğer hoş bir kızı öpüp öpmeme konusunda kuşkuya düştüyseniz, kuşkunun yararını verin ona.

• Deney, öğretmenlerin en iyisidir; yalnız okul masrafı ağırdır.

• Düşünce bir defa uyandı mı, bir daha uyumaz.

• Yaşayan insan mutlaka kendine göre bir giyecek bulacaktır.

• En ağır günah, insanın kendini günahsız bilme gururudur.

• Bir insanın başkasından istediği her şeyde ya bir İlahi Hak yahut da Şeytani Haksızlık vardır.

• Bir adamın küçüklüğü hakkında şundan daha hazin bir kanıt verilemez: O, büyük adamlara hiçbir şekilde inanmaz..

• Büyük insan büyüklüğünü, kendisinden küçük insanlara karşı davranışlarıyla gösterir.

• Toplumlardaki büyük rütbe sahipleri tıpkı banknotlar gibidirler, hepsi altını temsil ederler. Fakat yazık ki bunlardan bir çoğu sahtedir.

Fırsatları yakalamaya ve şükretmeye ne dersiniz..;)

Ülkemizde uygulanan asgari ücret politikası insan onuruyla bağdaşmıyor!

701 TL ile asgari ücret uygulaması bir insan onuruyla bağdaşmayan bir sömürü politikasıdır. Kapitalist düşüncenin esaretinden kurtulamayan insanların çile kavgasıdır. Dünya ekonomi sıralamasında 17 ci sırada olan ülkemiz, insan gelişiminde 90 cı sırada saymaktadır. Bu durum yüz kızartıcı değildir de nedir? Geleceğin sosyal yardıma terk edilecek fakir bir toplumunu oluşturmaktayız. Hele birde asgari ücret tablosunda “Gelir vergisi” var ya…insanın beynini üşütüyor.  Keçinin can derdine düştüğü geliyor insanın aklına(!)

Sevgili okurlarım!

Ülkemizde uygulanmakta olan asgari ücret politikası başlı başına bir sikandaldir. İnsan onuruna yakışmayan bu asgari ücret politikası bir an önce günümüzün “asgari yaşam şartlarına uyumlu olması zorunludur”.

Bir milletin geleceği için sağlıklı topluma ihtiyacı vardır. Sağlıklı bir toplum ise sağlıklı ve düzenli bir yaşam ile gelişebilir.

Günümüzde geçerli olan asgari ücret düzenlemesine baktığımızda bunun mümkün olmadığını görmekteyiz.

Örnek olarak iki çocuklu bir aileyi düşündüğümüzde, asgari ücret ile geçinmenin mümkün olmadığının tebit etmekte zorluk çekmeyiz. Bu yazının devamını oku

Saç, makyaj ve oje için yeni yıla kadının dünyasındaki yeni trendi

Arkada bıraktığımız 2011 den sonra yeni yılın ilk günlerinde aklımıza gelenlerin belki ilk sıralarında değil(!) …ama güzelliğine önem verenlerin düşünebilecekleri ilk soru; saç, makyaj ve oje gibi moda değişimlerinde nelerin olduğudur. Bence değişim ne olursa olsun; güzel olan… insanın kendisine yakıştırdığı güzelliktir. Yenilikleri ve modayı takıp etmek kendimize verdiğimiz değerin dışa açılan etiketimiz olması toplumdaki sosyal yerimizi pekiştirdiği ise, bilinen bir gerçektir.
Değişenler arasında bu yıl saç renklerinin, saç modelleri, makyaj, kaş, ve ojelerinde yer aldığını görüyoruz. Dudaklarda hiç ruj yokmuş hissi veren şeffaf renklerin yanında, vampir dudaklarda bordo ve kırmızının ağırlığını koruyacağı şimdiden hissedilmektedir.
Bu sene saçlar koyu kahverenginin bütün tonları ile modaya ağırlığını koyarken; saçlar da; sarı ve altın tonlar da sunulan gölgeler de gözde olacaktır. Tabii ki bakır özellikli, hürrem bakırı yine yerini korumaya devam edecektir.
Saç kesiminde ise; uzun ve dalgalı, bukleli saçlar, kakül, bob kesim, volüm,1960 ların kabarık saçlarının yanında örgü topuzlar revaçta kalacaktır. Bu yazının devamını oku

Ben Özel Hastanede, Başbakan Ünivesitede Ameliyat Geçirdik. Her İkimizi De Ameliyat Eden Profesör İdi. Tam Gün Yasası Nerdeydi?

Öncelikle ameliyatımı gerçekleştiren aziz doktorum Prof. Dr. Kılıç Aydınlı Beye sonsuz şükranlarımı sunmak istiyorum.

Birçoğunuzun bildiği üzere 21 Kasım tarihinde bir ameliyat geçirdim. Ameliyatımı gerçekleştiren doktor bir profesör idi. Alanında uzman biriydi. Bana 3 sene önce rahatsızlığım için söylediği sözler üzerine ona inanmış, güvenmiş başka bir doktora gitme gereği bile duymamıştım. Bu doktorumdan öncesi başıma gelenler ise tam bir trajikomediydi.

Prof. Dr. Kılıç Aydınlı ile 2008 yılında tanışmış ve ona güvenmiştim. O tarihlerde rahatsızlığım ameliyat olmamı gerektiriyordu ama ben çeşitli nedenlerle operasyonu doktoruma danışarak erteledim.

Velhasıl o günler başkaca sıkıntılar yüzünden olamadığım ameliyatımı ertelemem vaziyeti olduğundan daha vahim bir duruma getirmekten öteye gitmedi.

Doktorumdan ameliyatımın Sigortalı bir kurumda olup olamayacağını sordum. Kendisi bana “keşke ‘tam gün yasası’ olmasaydı seni kendi üniversitemde ameliyat ederdim” dedi. Anlaşmalı kurumlar arasında olan –SGK- Avrupa Florence Nightagale Hastanesini önerdi. Kendi operasyon ücretinden feragat eden aziz doktorum görevini başarıyla gerçekleştirdi.

“Tam gün yasası”’nı hazırlayıp yürürlüğe koyan Sağlık Bakanlığı, bu yasayı sanırım yalnızca vatandaşa uygulanması için tasarladılar. Aksi olsaydı bu yasa gereği kanun önünde Başbakan Tayip Erdoğan’da bu uygulamaya tabi tutulması gerekiyordu.

Oysa kendisi milletinden ayrıcalıklı bir şekilde Marmara Üniversitesinde bir profesörün müdahalesiyle bağırsak ameliyatı geçirdi.

Bu yasadan hoşnut olmayan pek çok profesörlerimizin olduğu gibi Sağlık Bakanlığınca da malumdur. Geçenlerde gazetede Emin Çölaşan’ın bu konuyla ilgili yazısı gözüme çarpmıştı. Fakülteleri bırakıp özel hastanelere geçmeleri söylenen profesörlerin çoğu istifa etmekte ve ne yapacakları konusunda kararsızlar. Özel hastanelerin patronları iktidarın himayelerinde olduğunu göz önünde bulundurursak bundan kimlerin çıkar sağladığı da malumdur.

Şimdilerde ise bu yasanın uygulaması konusunda geri adım söylentileri yayılıyor.

Ben Başbakanın ameliyatının Marmara Üniversitesinde yapılmasının belki bu yasanın değiştirilmesi yada iptali babında gerçekleştiği düşüncesiyle safça yaklaşmaktayım.

Bu rezaletin düzeltilmesi, insanların muayene ve tetkiklerinin, ameliyatlarının ekonomik durumları göz önünde bulundurularak tespit yoluna gidilmesi bizlerin ve geleceğin potansiyel hastalarının da mağdur edilmemesi için gereğinin yapılmasını yetkililerden süratle talep etmekteyim.

Sağlıktan muzdaripsiz mutlu yaşamlara..

Gökhan’ın 3 yıllık tarihi buluşmaya sebep olması ve kendi zaferi.

Serüvenimiz 18 Ekim 2010 tarihinde başlar. Facebook’tan tanıdığım Kasım Erol bir gün bana telefon açar. 15 yaşındaki Gökhan’ı yerel bir televizyon kanalında izlemiş ve bunun üzerine kendisini görmeye evine gitmiştir.

Gökhan’ın kifoz (omurga eğriliği) rahatsızlığı vardı. Annesi İlknur Hanım doğuştan belden aşağısı tutmayan oğlunu iyileştirebilmek için, gitmediği hastane çalmadığı kapı kalmamış ancak neticeye de varamamıştır. Ameliyatı için istenen 100 bin lirayı ailenin verecek imkanı yoktu.

Kasım, o sıralarda yazarlık yaptığım bir internet sitesinde haberini yazmamı, böylelikle birilerine sesimizi duyurabileceğimizi umuyordu. Ben ise olacakları sanki önceden görmüş gibi “Benim yazdığım yazıyla kimse yerinden kıpırdamaz ama bir tv kanalında haber programına çıkartabilirsek belki duyarlı insanlara ulaşabiliriz” diyerek telefonu kapattım. Hemen akrabam olan Kanal 7 Haber Daire Başkanı Nazmiye Hanımı arayarak kendisinden Gökhan’ın haberini yapmasını rica ettim. Bu yazının devamını oku

“Karar verin kardeşlerim. Bu kadını hor mu görüyorsunuz, yoksa hoş mu görüyorsunuz?”

O gün Çöl Gülü erkek kılığında Rumi’yi dinlemek için camiye gitmişti. Rumi tane tane konuşuyordu:

“Yüce Allah kederi yaratmış ki, tezatından saadet doğsun” dedi. Tek bir tanenin bile bu ilahi nizamda yeri var.” Anladım ki şu âlemde tesadüfi veya fuzuli olan bir şey yok. Her şey bir amaca hizmet eder.

Rumi’yi dinlerken bir dinginlik, bir huzur geldi üstüme. Dilenci Hasan kendisine gümüş bir ayna veren Şems’e hayretle sordu “Cüzzamlı adama ayna mı verirsin? Bunca çirkinliğime rağmen“.. Şems “olur da özünü unutursan, sana içindeki İlahi Güzellik’i gösterir.” Sohbet ederlerken arkalarında birden patırtı kopar.

Camide kalabalık bir grup, erkek kılığına girmiş -vaazı dinlemeye gelen- bir fahişeyi ite kalka dışarı çıkartıyorlardı. “Kırbaçlayın şu sahtekârı! Kırbaçlayın orospuyu!”

Çöl Gülü korkudan bembeyaz kesilmişti ortalarında. Nasıl oluyor da tek başlarınayken gayet mütevazi, mazbut ve hatta munis olan insanlar, kalabalık içine girer girmez değişiyor, kabalaşıyor, acımasızlaşıyordu.

Şems Dilenci Hasan’ın yanından rüzgar hızıyla ayrılırken öfkeli kalabalığın önüne dikilir. “Utanın, bu ne hâl? Otuz adam bir kadına karşı, öyle mi? Adil midir bu yaptığınız?” Baybars (muhafız) “Bu kadın cemaati kandırmak için erkek gibi giyinip camiye sızdı ve utanmadan Müslümanların arasına karıştı”. Şems “Yani sen şimdi diyorsun ki bu insan evladı camiye vaaz dinlemeye gelmiş, ne ceza verelim öyle mi?”

Galeyana gelmiş kalabalıktan sıyrılan bir delikanlı fahişenin başındaki sarığa yapıştığı gibi çeker. Uzun sarı dalgalı saçları, gençliği ve güzelliği herkesin nefesini tutmasına sebep olmuştur.

Şems “Karar verin kardeşlerim. Bu kadını hor mu görüyorsunuz, yoksa hoş mu görüyorsunuz?” demesiyle kadını elinden tuttuğu gibi kendine doğru çekmesi bir olur. Baybars Şems’in üstüne yürüyerek “Büyük bir hata yapmaktasın derviş. Sen bizim âdetlerimizi bilmezsin. Senin başka işin yok mu fahişeleri korumaktan?”

Tebrizli Şems bir süre tüm itirazları dinledikten sonra gayet sakin ve kararlı bir tavırla: “Peki siz en başta bu kadını nasıl fark ettiniz? Demek camide sağdaki soldakine bakıyorsunuz. Hakiki mümin, yanındaki çıplak dahi olsa haramı fark etmez. Her kim gerçekten Allah’ı zikrederse, O’ndan başka her şeyi unutur. Siz aslında bugün kadını değil kendinizi ele verdiniz! Onu yakalayarak aklınızın nerde olduğunu gösterdiniz. Şimdi derhal camiye dönüp gerçekten Allah’a iman ederek ibadet yapın.”

İnsanların nasıl göründüğüyle değil, neler düşündüğüyle ve yaptığıyla ilgilenmeliyiz. En kalbi duygularla..

5199 Sayılı Hayvanları Koruma Kanunu Geliştirilmelidir.

Cumhurbaşkanının talimatıyla
2004 yılında  hassasiyetiyle çıkarılan 5199 Sayılı Kanunun daha kapsamlı ve kucaklayıcı şekilde yeniden düzenlenmesini istiyorum.

Çocuklara dost ve koruyucu

Sultan Abdülhamit Han’ın duyarlılığının devamını görmek istiyorum.  Lakin son yıllarda, bazi vatan hainleri ve destekçilerinin Sayın Erdoğan’ı
bu konuda iftira dolu yanlış bilgi ve algiyla  TARİHE  ikinci bir HAYIRSIZ ADA Katliamı olarak yazdırmak istiyorlar. Söyledikleri ve yaydiklari yalanların gerçek olduğunu sanmaya başladılar.

Bizler YÜCE ALLAH’IN yarattığına sahip çıkmak, onları beslemekten ve korumaktan başka gayesi olmayan kullariz. Kaldı ki merhametli ve dünyayı içindekilerle birlikte korumak için DİNDAR olmak gerekmez.

Üstelik ben ve benim gibi insanların amacı yalnız hayvanlar değil doğayı ve tüm canlıları da korumaktır. Bu misyon ve hareketle dünyanın en özgür ve yaşanabilir örnek ülkeler arasına girmek bu kadar zor olmasa gerek. Üstelik bizler devletin yükünü hafifletmek için seferber olmuşken.

“YAŞAM ALANLARINA GERİ BIRAKILMALIDIR.”

• Hayvanlar arasında sahipli-sahipsiz ayrımı ortadan kaldırılmalıdır. Sokak hayvanları için yapılması gereken, bir vergi devleti olarak bu vergilerin doğru yerlere harcanmasına öncelik vermektir. Sokak hayvanları belediyelerce aşılatılmalı (yalnızca kuduz da değil, tüm hayvanlar için önemli olan karma aşı), kısırlaştırılmalı ve alındıkları yaşam alanlarına geri bırakılmalıdır.

• MEB müfredatlarına “hayvan hakları” dersi konmalı ve uygulamalı olarak anlatılmalıdır.

“HAYVANLAR SÜS EŞYASI DEĞİLDİR”

• Hayvanlar süs eşyası değildir. Hediye olarak alınan hayvanların çoğunun sonu sokaklardır. Üretimin önüne geçilmelidir, hayvan popülasyonunun bu bağlamda ilk sorumlusu ticarete izin veren devlet mekanizmasıdır.

• Hayvan ticaretinin yasaklanması, petshoplar ve veteriner kliniklerinde ücretli hayvan satışı ve ilanları konusunda denetim sağlanması, cins kedi/köpek satışına sınırlama getirilmesi gerekmektedir. Hayvanlarının bakımını yerine getirmeyenlere, sokaklara terk edenlere ve şiddet gösteren hayvan sahiplerine de ciddi yaptırımlar uygulanmalıdır, kontrolsüz ve amacı aşan hayvan popülasyonunun önüne geçmenin bir yolu da budur.

https://filashaber.com/haber/_hayvanlar_sus_esyasi_degildir-22665.html

“YEREL HAYVAN KORUMA GÖREVLİLERİNE TAM YETKİ VERİLMELİ”

• Tarım ve Orman Bakanlığının başlattığı ve belediyelerle işbirliği ile kısa bir süre eğitim ve seminerler neticesinde verilen resmi kimlik kartlarının yeniden düzenlenerek, kanunla birlikte tam yetkiye haiz olması gönüllülerin can güvenliği açısından da korunmaya alınmasını içermelidir.

• Özellikle sokak hayvanlarını besleyenlere yönelik şiddetin boyutunu heryerde artiran mafya ve çete örgütlerinin bir aileyi hiç düşünmeden katledecek boyuta gelmesi, terör faaliyetleri kapsamında değerlendirilmeli ve hapis cezası uygulanmalıdır.

Bu mevzuda pek çok geniş kapsamlı, kimseyi üzmeyecek kanun metinleri hazırlanmıştır.

Yaradan’ın da belirttiği üzere ‘yerdekiler ve göktekiler sizin gibi birer ümmettirler’ ayetinin manasını hatırlamak, dilsiz ve savunmasız kedi ve köpeklerin -hayvanların- barbarca zevk ve egolarini tatmin etmek için katledilmesine müsaade edilmemelidir.

Bu yazının devamını oku

EYLEM: Koru ki, Doğa Dengesini Bulsun.

Büyükçekmece Sokak Hayvanlarını Koruma ve Sevenler Derneği

Gönlümüz sokaklarda yaşamaya çalışan tüm dilsiz canların dili olmak, çare olmak, dost olmak ve korumak. Doğayı içindekilerle beraber koru ki sende yaşayasın. Onu yok ettiğin müddetçe sende sonunu hazırlamaktasın.

2.2.2020 Pazar günü Bağımsız Aktivistler Platformunun İstanbul Büyükşehir Belediyesi önünde düzenlediği ‘DEV’ eylemine katıldım.

Yaklaşık 2003 yılından bu yana sokak hayvanlarıyla ilgilenmekteyim. Hayvan sevgisinin doğuştan mı yoksa aileden mi geldiğini tam kestirememekle birlikte şunu çok iyi hatırlıyorum. Çocukluğumda annem ve babam kardeşimle birlikte her hafta sonu Gülhane Parkına hayvanları görmeye götürürdü. Bu sebeple midir bilmem her cins hayvanı tanımaya ve sevmeye çalışırım.

Şimdi gelelim asıl konumuza. 2008 yılında Facebook’a üye oluşumun iki asıl amacı çoğumuz gibi okul arkadaşlarımızı bulmak , diğeri ise sokak hayvanlarını koruma ve geliştirmek idi. İlerleyen zamanda sosyal medya mecrasını çeşitli insani yardım faaliyetlerinde de kullanmaya başladım ve bunda başarılı olduğuma da inanıyorum. Hiçbir şeyin tek başına yeterli olmadığı dünyamızda imece usulünün bu tür ‘iyilik hareketleri’ bağlamında önemli olduğunu düşünmekteyim. Atalarımızın “bir elin nesi var, iki elin sesi var” deyişine kesinlikle katılıyorum.

Lakin içimizdeki egoya dur diyemediğimiz için ‘ben’ duygusu ön planda hareket ediyor ve konunun özünden uzaklaşıyoruz.

Pazar günkü eylemi düzenleyen platformu tanımıyordum. Tanımam da gerekmiyordu. Eğer ki maksadımız sokaktaki hayvanların sesi olup, onların yaşamalarını zorlaştıran unsurların ortadan kalkması, iyileştirilmesi ve daha pek çok konu ise sesimizi hep birlikte duyurmalıydık.

Oysa Türkiye’de “Hayvanları Koruma ve Yaşatma Partisi”  kurarak seçime girecek olsam ülkemin yarısının oyunu alacak bir çoğunluğa sahibiz. Hal böyle iken doğadaki –kaldıysa tabi- canların sesi olup tecavüzcüleri, zehirleyenleri, arabayla üstünden geçenlerin, çocukluğunda cinsel istismara uğradığı için hıncını savunmasız hayvanlardan alan psikopatların, uyuşturucu bağımlıların ve daha nicelerinin saldırısını haykırmak internet üzerinde klavye liderliği yapmak çok kolaydır. Er meydanına çıkıp gücümüzü birleştirmek ise ast olandır.

Uzun zamandır gerek bireysel, gerekse sivil toplum kuruluşlarıyla can siperhane hayvanların zarar görmeden yaşamalarına olanak tanımak için var gücüyle mücadele eden hayvanseverler maddi ve manevi güçlükler yaşamaktadır. Yıllardır çıkmasını beklediğimiz ‘Hayvanları Koruma Kanunu’nun taslağı  meclis raflarında bekletilmektir.

Ankara Batıkent’te bir hakimin hayvan katillerine verdiği 10’ar yıl hapis cezası sevincimizi ve ümidimizi artırırken, ardından gelen başka bir mahkemenin kararı bozması ise yeniden bizi karanlığa düşürmüştür. Oysa bu habere sevinenler önce hayvanlara sonrasında ise savunmasız çocuklarımıza tecavüz etmeye kalkışanlar olacaktır. Şiddetin her türlüsünü, evvela derdini anlatamayan hayvanlar çekmektedir. Bu tür ‘katillerin’ yaptıkları yanlarına kaldığı müddetçe toplumda huzur ve refaha erişmek mümkün olmayacaktır.

İnsanlar hukukun adaleti terazide eşitlemediğini gördükçe, kendilerince önlem ve ceza verme yöntemini seçmek zorunda kalıyorlar. Hal böyle iken ortada ne ‘Adalet’ kalıyor, ne de ‘Huzur’..

Dünyamızın sonlarına yaklaşırken yabani hayata dönme çabalarını artıran, ilkel koşullarda beynini çalıştıran zavallılar güruhuna artık ‘DUR’ demenin vakti geldi de, geçiyor.. Yaşadığımız, aynı havayı soluduğumuz bu gök kubbenin altında daha yaşanılır ve mutlu kalabilmemizin yolu insanlığın birbirine hoşgörü, sağduyu, sabır, akıl ve sevgiden geçmektedir.

YARADILANI SEVERİM, YARADAN’DAN ÖTÜRÜ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

24 Ocak 2020 Elazığ’la Sarsıldık.

2020’lerin başlarında 6.8’lik depremle sallanan Elazığ ve çevre illerinde hayatlarını kaybeden vatandaşlara Yüce Allah’tan rahmet diliyor, kederli ailelere sabırlar, yaralılara acil şifalar temenni ediyorum.

20200126_224113

Göçük altından kurtarılan 2.5 yaşındaki çocuğumuz.

Rahmetli Ahmet Mete Işıkara “deprem değil, binalar öldürür”derdi.

17 Ağustos 1999 depreminden günler sonra Avcılar’ da oturan evi ağır hasar alan arkadaşımın evine bakmaya gitmiştik. E5 üzeri fay hattı üzerinde bulunan 14 katlı belediye bloklarının bazı duvarları uçmuştu. O halde iken 4.katında olan dairesinin yıkıntılarını bize göstermek isteyen arkadaşımın ısrarı ve telkiniyle annelerimizle birlikte korka korka binaya girdik ve yukarı çıktık. Devlet ağır hasarlı bu binaları uzun vadeli kredi ile güçlendirdi.

Afet ve yangınlarda insan önce kendi yakını varsa tereddüt etmeden içine dalar. Öyleyken bile önce bir durup düşünür. Düşünün depremde betonların kat kat altında, her an yıkılma tehlikesiyle hiç tanımadığı insanları kurtarmak için kendi hayatını hiçe sayan, geride kendi ailesini de bırakarak Azrailin kucağına giden, eksi soğukta olağanüstü çaba harcayan yiğit kahramanlarımız. Tıpkı Zonguldak’taki her gün metrelerce yerin dibine inen madencilerimiz gibi. Cesaretlerini ve emeklerini yürekten kutluyorum.

Olası İstanbul depremini düşünmek dahi istemiyorum. Böyle bir durumda yönetilecek bir Türkiye diye bir şey olmayacak kanısındayım.

Öyle güzel bir milletiz ki aslında, bunu her fırsatta dile getiriyorum. Düşmanını bile cephede sırtında taşıyan bir ulusuz. Kaldı ki, kendi ülkem insanı için maddi manevi her türlü imkanını seferber etmekten çekinmez.

Bazılarımız yardım etmekte tereddüt yaşamakta olup ağır eleştiriler yapmaktadır. Hepimizin bazı konularda haklı olduğu sebepler olabilir. Şunu unutmamalıyız ki, o beton yığını altında bizde olabilir ve eleştirdiğimiz kişiler kurtarmaya gelebilir. Allah cc bizleri iyisiyle kötüsüyle renk renk yaratmış, ayrı ayrı imtihana tabi tutmaktadır.

Gerektiğinde her alanda koku alma duyusu gelişmiş köpekleri kullanırız. Çoğunda da başarılı olurlar. Onlardan biri de toprak altında olabilir. Hiçbir canlıyı ayırtetmeksizin hareket etmeliyiz.

Kendi adımıza yaptığımız her iyilik karşı tarafta dengini bulmasa dahi YARADAN görmektedir. Bu sebeple kalbimizde zerre kötülük bulundurmayalım. İyilik “şifadır, ilaçtır”. Tüm dünyaya bulaşması temennisiyle..

KANADI KIRIK MELEK’İN KANADINA TAKILANLAR

Tek Parmak, Tek Tuş = UMUT

Sizlere, facebook’ta gezinirken rastladığım hayatı, üç aylıkken geçirdiği menenjit hastalığı nedeniyle yatağa bağlı geçirmek zorunda kalan Yazar Rukiye Türeyen’den bahsetmek istiyorum.

rukiye türeyen.jpg

YAZAR RUKİYE TÜREYEN

“37 yaşındayım ve kendimi bildim bileli kendi ihtiyaçlarımı karşılayamıyorum. İhtiyaçlarımı, kardeşlerim ve annem gideriyor. Ben sevdiklerimi veya beni sevenleri, okurlarımı uyarıyorum sağlığınıza dikkat edin, kötü alışkanlığınız varsa bırakın sağlık gitti mi bir daha geri gelmiyor diye. Engelli bir birey öncelikle kendiyle ve bedeniyle barışık olmalı ki, yaşadığı zorluklara göğüs gerebilsin” diyor ve devam ediyor sevgili Rukiye..

“Tek tıklamayla ulaşabiliyorum tüm dünyaya, bedenimde özgür olamasam da. Ben engelli insanların seçilmiş olduğuna inanıyorum” diyor yazarımız.

Kimimiz dünyaya gözlerimizi sağlıklı, kimisi sakat, kimisi hasta, kimisi de özel olarak açıyoruz. Çoğu sağlıklı veya noksansız (!) olan insanların yapamadığını başarmış. Vücudunda hareket eden tek organı olan sol işaret parmağı ile içindeki umudu gerçekleştirmiş her türlü zorluklara rağmen Rukiye.

Ben 8.baskı ‘Kanadı Kırık Melek’in Kanadına Takılanlar’  kitabını aldığımda çok tuhaf bir duygu hissettim. Ne mutlu dedim kendi kendime benim bile yapmayı beceremediğimi hayata geçirmiş. Kitabında öyle güzel konular işlemiş ve hayatlara dokunmuş ki, bir solukta bitiriverdim. Böylesi akıcı, hikayeci, dil bilgisine hakim bir üslupla ve de hissederek hatta sanki yaşamışcasına dökmüş satırlara.

Hayallerinden biride daha doğrusu onu yazarlığa iten sebeplerden birisi cefakar annesine ev satın alabilmekmiş. Umarım hayalin en kısa zamanda gerçek olur. Ve seni bu azmin karşısında canı gönülden tebrik ediyorum.

“Ben yattığım yerde ayaktayım aslında”. Ne güzel söylemiş yazarımız. Sahi, insanı hayalleri değil midir ayakta tutan, yaşama bağlayan?

Rukiye Türeyen’in hayallerine yaklaşmasına yardım etmek isterseniz kitabını alabilir, ona destek olabilirsiniz. Bel aldım, okudum, kitaplığımdaki yerini aldı bile. Şimdi sıra sizde..

Sevgi dolu dokunuşlara..

 

 

RUKİYE TÜREYEN (2).jpg

KANADI KIRIK MELEK’İN KANADINA TAKILANLAR – RUKİYE TÜREYEN

 

 

YAŞAM MİMARLARIMIZ ÖĞRETMENLERİMİZ

“Hiçbir şey kendi kendisinin nedeni olamaz. Çünkü, nedenin kendisi, oluşandan öncedir.”  “Erdemlerin en büyüğü bilimdir.”
El FARABİ ( 870-950) Ortaçağda bilim ve dini en güzel şekilde birleştirmiş ve geliştirmiş eşsiz Türk bilim insanı.
“Terbiyedir ki bir milleti hür müstakil, şanlı, ali bir heyet-i içtimaiye halinde yaşatır veya bir milleti esaret ve sefalete terk eder.”
ATATÜRK (Cumhuriyetimizin ve Medeniyetin Kurucusu)

 

2018 KOCASİNAN ÖĞRETMENLER.jpg

BAHÇELİEVLER KOCASİNAN LİSESİ ÖĞRETMENLERİ

 

Eğitim’, toplumların ve bireylerin her alanda gelişmesi için gerekli yegane yaşam unsurudur. İlkçağ ve Ortaçağ’larda devletler, din bilgileriyle yönetilir ve eğitilirdi. Dine dayalı eğitim sistemi makbul ve hakimdi. Ve bu doğrultuda din alimleri, ulemalar ve bunların içinden devlet adamları yetişirdi.

Zamanın ihtiyaç duyduğu gereksinim ve gelişmek için insan eğitim çerçevesinde yenilikçi fikirler, teknikler geliştirmekle beraber, insan hayal gücü, sürekli daha iyiye kavuşmak için fikirler üretmiş, deneyler yapagelmiştir.

Ortaçağ’da eğitim daha çok nüfuzlu, asil ve devlet yönetiminde bulunacak kişilerin tasarrufundayken, bunun toplumun geneline –okur yazarlığın- yayılması için gerekli adımlar yazık ki gecikmeli olmuştur. Türk toplumunun bilim ve ilimde ilerlemeyi sürdürememesi, şu an ki içinde bulunduğumuz vasatlığı doğurmuştur.

Türkler her alanda öncü, pek çok alim ve bilim insanı yetiştirmesine rağmen, bunu toplum geneline yaygınlaştıramaması ve geliştirememesi, beraberinde pek çok kültürel ve ekonomik sorunları açığa çıkarmıştır. İlk Türk üniversitesi II.Abdülhamit zamanında İstanbul Darülfununu (1900) kurulmuş olup, ilerleyen zamana ayak uyduramaması nedeniyle 1933 yılında kaldırılıp, Atatürk’ün çağa uygun modeli olan İstanbul Üniversitesi kurulmuştur.

Dünyanın en güzel ve anlaşılır dillerinden biri olan Türkçe ile modernleşme her alanda hayatı kolaylaştırmıştır. Yazık ki, dilimizin kıymeti bilinmemekle beraber, kasıtlı yozlaştırılmaya ve dahi yok edilmeye çalışılmaktadır.

“Öğretmenler! Ordularımızın kazandığı zafer, sizin ve sizin ordularınızın zaferi için yalnız zemin hazırladı. Gerçek zaferi siz kazanacaksınız. Ben ve bütün arkadaşlarım sarsılmaz bir inançla sizi izleyeceğiz. Sizin karşılaştığınız her engeli kıracağız.” (22 Ekim 1922 Bursa) Atatürk’ün bu sözleri eğitime ne denli önem verdiğini göstermekte değil mi!

Hala günümüzde ortaçağ zihniyetiyle hareket eden, çocuklarımızın, özellikle de kızlarımızın eğitim almasına engel olan ebeveynler mevcut. Dünyadan bir haber büyüyerek yaşamalarını isteyenler, bencil ve bağnaz zihniyetin artık varlığını yitirmesi elzemdir.

Evvelden beri hep şuna inanmış ve benimsemişimdir. İnsan önce kendi içinde eğilmeli, bükülmeli ve görgüyle şekillenmelidir. Bazı nadide özelliklerin örneğin ‘fazilet, erdem’ oluşması için gerçekten istemeli ve  bu yönde çabalamalıyız. Hoşgörü ve merhamet bizim en güzel inançlarımız ve ilkelerimizdendir.

Bu bağlamda ailemizle başlayan eğitim , öğretmenlerimizle yaşam boyu sürmekte ve gelişmektedir. Ben yeniden dünyaya gelseydim, hiç tereddütsüz öğretmenlik yada bilim insanı olmayı seçerdim. Her ikisi de, ALLAH’ın (cc)  emir ve işaret ettiği Alak Süresi 1.ayetindeki gibi ‘Yaratan Rabbinin adıyla OKU’ sözlerini en güzel yansıtan ve yaşatan örneklerdir.

Bu vesileyle bizi yaşam boyu bırakmayan, sevgisi, merhameti, ilim cevheriyle harmanlayan yegane ÖĞRETMENLERİMİZİ en kalbi duygularla selamlıyor, ahirete intikal eden kıymetli ÖĞRETMENLERİMİZİ de rahmet ve minnetle anıyorum. 

 

 

 

96.YILDÖNÜMÜNDE ŞANLI ZAFER BAYRAMIMIZ

96.Yıldönümünde Zafer Bayramı: 30 Ağustos 1922

“Tarih yazmak20171110_135411 tarih yapmak kadar mühimdir, yazan yapana sadık kalmazsa, değişmeyen hakikat insanlığı şaşırtacak bir mahiyet alır.”  K. ATATÜRK

Mustafa Kemal Paşa ve arkadaşlarının idealist ruhlarını tutuşturan yegane düşünce vatan ve millet sevgisiydi.

Atatürk, vatanımızı düşmanlardan kurtaran ve kaderini değiştiren, tarihte sonsuza dek adı özel olarak anılacak eşsiz bir devrimciydi.

Savaşlar özgürlükler için yapılmıştır. Özgürlük, nerede olursan ol, kendini bulunduğun yerde her bakımdan güven, huzur, refah ve mutlu hissetme olgusudur.

Dünyaya asırlardır başarıyla hükmetmiş ve kucaklamış bir imparatorluğu çöküşünden kurtaran, Türk Milletinin yenilmez eşsiz soyunu devam ettiren Zübeyde anamızdan olma, Ali Rıza oğlu Şanlı Mustafa Kemal, taarruza adını veren ve yönettiği Zafer Tepeden o büyük meydan muharebesini tarihe altın harflerle yazdırmıştır.

Her millette olduğu gibi ülkesine ihanet eden vatan hainlerinin ve işbirlikçilerinin nihai acı sonları malumdur. Şanlı ordusuyla ve halkıyla nice zaferler kazanmış, her ırktan topluluğa sahip Türk Milleti, öncelikle Yüce Allah’a olan inancı ve sağlam imanıyla yükselmiş, tüm dünyaya örnek olacak dirayeti bir kez daha net bir şekilde ortaya koymuştur ve koymaya da devam edecektir.

Ekonomik, kültürel, sosyal ve bilimsel alanlarda hürriyetimizi ipotek altına almaya çaba gösteren gafiller er geç hak ettiklerini bulacaklardır. Türk Milleti bugüne değin vatan savunmasında verdiği şehitleri ve gazileriyle onur ve gurur duymakta olup, şehadetlerini dualarla tilavet etmektedir.

Bu ahvalde, 96.Yıldönümünü olan 30 Ağustos Zafer Bayramımızı en samimi duygularla kutluyor, sizi Arif Nihat ASYA’nın bir şiiriyle baş başa bırakıyorum.

Selam ve Sevgiyle..

 BİR BAYRAK RÜZGAR BEKLİYOR

Şehitler tepesi boş değil, biri var bekliyor.
Ve bir göğüs nefes almak için rüzgar bekliyor.
Türbesi yakışmış bu kutlu tepeye,
Yattığı toprak belli, tuttuğu bayrak belli.
Kim demiş meçhul asker diye?
Destanını yazmış, kasideye kanmış..
Bir el ahretten uzanmış, edeple gelip birer birer.
Öpsün diye faniler, öpelim temizse dudaklarımız
Fakat basmasın toprağına, temiz değilse ayaklarımız.
Rüzgarını kesmesin gövdeler
Sesinden yüksek çıkmasın, nutuklar, kasideler.
Geri gitsin alkışlar gere
Geri gitsin ellerin yapma çiçekleri
Ona oğullardan analardan dilekler yeter
Yazın sarı, kışın beyaz, çiçekler yeter
Söyledi söyleyenler demin,
Gel süngülü yiğit, alkışlasınlar
Şimdi sen söyle söz senin.
Şehitler tepesi boş değil
Toprağını kahraman bekliyor..
Ve bir bayrak dalgalanmak için rüzgar bekliyor
Destanı öksüz, sükutu derin Meçhul Askerin..
Türbesi yakışmış bu kutlu tepeye
Yattığı toprak belli, tuttuğu bayrak belli
Kim demiş Meçhul Asker diye?
(A.N.ASYA 1960)
 
 
 

44. YILINDA KIBRIS BARIŞ HAREKATI

44.Yılında, Kıbrıs Barış Harekatında, adaya Rumların hain saldırılarını önlemek ve barışı tesis etmek üzere giden ve şehit olan Türk Silahlı Kuvvetlerimizin muzaffer yiğit neferlerini rahmet ve minnetle aniyorum.

http://www.trtarsiv.com/izle/82227/kibris-baris-harekati

WordPress.com'da ücretsiz olarak kendi web sitenizi oluşturun.Kendi web sitenizi oluşturun
Ücretsiz başlayın